Eg er ad fara ad segja enn eina soguna af agaetum moguleikum sem eiga enn eftir ad stadfestast. Eg er kominn med nyja vinnu sem einkathjalfari og thad litur svo vel ut. En thetta sagdi eg i april og 6 manudum seinna var thad enn ekki byrjad og thess vegna for eg ad leita ad nyjum moguleikum og fann thetta agaeta starf. Gaurinn sem er ad koma mer inn i malin og er adalmadurinn i fyrirtaekinu er ohemju frodur um likamsthjalfun og eg a eftir ad laera helling af honum. Sem er bara gott fyrir framtidarfyrirtaekid mitt og Palinu.

Eg hef annars verid ad vinna fulla vinnu a barnum og thad var naestum buid ad draga mig nidur i ad svara spurningunni: Hvernig hefurdu thad? Med: Ekki svo gott.

En nuna thegar eg er kominn med nyja vinnu tha er eg allur ad hressast og fullur barnslegrar eftirvaentingar.

Eg hef verid ad rifja upp stundir ur barnaeskunni sem eru mer minnisstadar fyrir thaer sakir ad eg for hja mer tha og otrulega fer eg enn hja mer ad hugsa um thad. Thad eru ekki merkileg bernskubrek sem eg rifja upp en vid upprifjunina er eins og eg rifji betur upp tilfinninguna sem fygldi theim heldur en atburdina. Eitt daemi er thegar eg stalst inn i ibudina hja Baldri tannlaekni og Robert Badi syni hans til ad horfa a Bjogga Ben klifra a milli svala i Vidigrundinni thegar Benni og Maeja hofdu laest sig uti. Eg reyndi ad sleppa osedur en Badi sa mig og elti mig uppi til ad hudskamma mig a ganginum i Vidigrundinni. Eg var allur an svara og virdingar a theirri stundu. Er thad enn thegar eg rifja thetta upp. Ekki merkileg synd thad...

 Annars er eg a leidinni til Islands a fostudaginn (21/12) og stoppa i viku. Svo er stefnan ad vinna i gymminu og saekja um i Danmorku fyrir salfraedina. Sv eg geti nu farid ad tekja almenninlega, throskast, og fara ad huga ad sma festu i lifi minu.

Netid heima hleypir mer ekki inn a bloggid og thess vega lidur svona langt a milli skrifa hja mer. 

 

Thessir dagar eftir ad eg sneri aftur til Englands hafa verid lengi ad lida og eg er sannarlega farinn ad hugsa havd eg aetla mer herna uti. Eg hef sagt sjalfum mer ad eg hafi lifad eins og bohem, klaradi mina fyrstu skaldsogu i fullri lengd og er nuna ad bida eftir ad minn madur a Islandi lesi hana og reyni ad koma henni a framfaeri. Er einnig byrjadur ad safna heimildum fyrir naestu sogu en thad er svona allt a byrjunar stigi. En thetta gefur ekki pening og hingad til hef eg lifad ad staerstum hluta a brodur minum, og thad er ekki bodlegt manni af minum arum, reynslu, menntun, og metnadi. Thetta einkathjalfarastarf er ad lata bida eftir ser og eftir ad hafa tuggid thad i nokkra manudi tha verd eg ad hugsa um astaedur bidarinnar og hversu lengi eg get latid thetta ganga svona. Eg hef reyndar fjortan tima bokada en thad er bara af thvi eg er ad leysa af yfirmanninn minn medan hann fer i fri, ekki eiginlegir kunnar tho svo ad eg fai ad fullu borgad fyrir tha. Byrjadi i gaer ad leita ad vinnu. Fekk mer prufuvakt a bar i nyja nagrenninu minu og er svona ad velta fyrir mer hvad eg nenni lengi ad vera barthjonn til ad bida eftir einkathjalfarastarfinu. Aetla eftir helgi ad ganga a milli starfsmoguleika og skoda adrar dagvinnur. Sidan skradi eg mig a bokasafn a moti husinu minu til ad vera nettengdur og audvelda adgang ad heimildum. Thad krefst mikillar tholinmaedi ad notast vid thetta bokasafn thar sem ekkert finnst ad thvi sem a ad vera til og allt vinnst otrulega haegt, lika tolvurnar.

Thessi vika er buin ad vera heilmikil veisluvika thar sem verid er ad halda hrekkjavoku hatidlega. Thad thydir buningar og eg er thegar buinn ad vinna ein verdlaun fyrir besta buning. For sem vampira i anda Interview with the vampire og baetti inn i grimu i anda Eyes wide shut. Klassa samsetning. For sidan a midvikudag i stort hrekkjavokuparty a bar her i borg og eg hef aldrei sed annad eins af buningum, og serstaklega tekst kvenfolki ad lada fram kynthokka med thvi ad klaeda sig eins og verur ur myrkraheimi.

Svo var verid ad kvedja godan vin minn i gaer. Thad er svo sem ekki merkilega saga nema ad eg var kalladur i leigubil a leid i party. Grunlaus um thad sem a undan hafdi gengid a for eg thangad. Ekki vitandi ad eg var kalladur til vegna thess ad thad var taepur naungi ad angra folkid sem eg var med. Eg atti ad fylla i sidasta lausa plassid i bilnum sem hann var ad reyna ad troda ser med i. Eg sest bara i bilinn eins og venja er og tha sparkadi hann i andlitid a mer. Eg vissi ekki hvar a mig stod vedrid. Sa aldrei thann sem sparkadi og hreinlega vissi ekki ad thad hafdi verid sparkad i andlitid a mer. Eg klaradi ad setjast, fann blod dreypa ur nefi minu og svo heyrdi eg bara oskur sem badu mig ad loka hurdinni a bilnum. Eg enn ringladur gerdi bara sem mer var sagt. Svo sneri eg mer vid til ad spyrja hvad hefdi gerst og hvers vegna. Eitthvad var thetta tilefnislaust og eg veit ekki enn hver sparkadi i mig thar sem eg sa hann aldrei og vid vorum farin i burtu adur en eg vissi hvad hafdi gerst. Svona er England sagdi felagi minn mer. Eg er nuna med sma bolgu a nefi og hrufl en annars engin ummerki arasarinnar.

Til ad lita a bjortu hlidarnar tha hlytur thetta ad nytast mer thegar eg pussla saman buning fyrir kvoldid.

Ég hef ekki verið að tjá mig nein ósköp á veraldarvefnum undanfarið. Ég átti ánægjulega dvöl á Íslandi. Það alveg samkvæmt áætlun og náði að hitta á flest af fólkinu sem ég ætlaði mér að hitta. Nokkrir sem ég náði ekki að hitta og verður það lagfært í næstu heimsókn. Á Íslandi náði ég líka að prófa netpóker í fyrsta skipti og það var snilld. Ég hef ekki spilað eftir að ég kom aftur út en það er vegna meiðsla sem hrjáðu mig í kjölfar netpókersins. Fór til læknis vegna verkja í öxl, sem stoppuðu mig í að sofa nokkrar nætur. Hann tjáði mér að vandamálin mín væru vegna of stórra vöðva. Þegar þeir eru svona stórir og þungir þá valda þeir svo miklu álagi á vöðvafestingarnar og þær bólgna. Þetta er án vafa minn uppáhaldslæknir og mun ég leita til hans aftur. Þurfti svo bara að bryðja smá bólgueyðandi og er núna orðinn heill heilsu og meðvitaður um að hlúa vel að vöðvunum.

Á Íslandi gerði ég þetta venjubundna, fjölskyldan, djamm, pínu póker, og svo bara sofa mikið, borða fyrir lítinn pening og hangsa heima hjá Ísaki og Pálínu. Vann Írisi á mitt band (afkvæmi Ísaks og Pálínu), og lifði á peningunum hans Gunna.

Hérna í Englani fara dagarnir hægt fram þar til ég fæ vinnuna mína sem einkaþjálfari til að fara í gang. Hef beðið í margar vikur eftir að það fari allt í gang og núna fór ég kynningu fyrir rúmum þremur vikum og á von á að fá kúnna hvenær sem er, þar sem markaðsetningin fór í gang fyrir tveimur eða þremur vikum. En þangað til það gerist þá verður þetta rólegt hérna. Skemmtilegt við þetta einkaþjálfarastarf að ég þarf að venja mig á að ávarpa fólk með titla. Þeir eru að miða á fræga og ríka fólkið í London, þannig að ég þarf líklega að ávarpa fólk sem hefur titil eins og ,,sir", eða ,,lord", eða ,,duke". Það er náttúrulega spennandi og spurning hvernig ég fer saman við þannig fólk. En eins og er er þetta bara stefnan, get ekki sagt að þetta sé veruleiki fyrr en ég fæ fyrsta kúnna.

ég er að verða búinn að skila af mér öllu sem ég þarf að skila og stefni á að koma möppunni minni til kennarans þann 17. ágúst n.k. Það þýðir að ég get farið að huga að heimferð. Reyndar búinn að bóka miða heim þann 18. ágúst en móðir greip inní og afbókaði hann. Hún er láta mér í té vildarpunkta þannig að ég verð að panta nýtt flug, í þetta sinn gegnum icelandair í staðinn fyrir express sem ég gerði í óviti.

Það er gott að heyra að golfvöllurinn á Krók sé góður, ég stefni á að eyða dágóðum tíma þar meðan ég dvel á Krók. Síðan verður þetta náttúrulega flakk á milli Reykjavíkur og Sauðárkróks þar sem ég er með fjölskylduna á Sauðárkrók og mikið af félagslegum tengslum í Reykjavík.

Ég hlakka til að koma heim en verð að biðla til fólks að hýsa mig. Ég stefni á að skipta því á milli velunnara svo að fólk fái síður leið á mér. En tek við umhyggjusömum tilboðum hér eða í símann eða á tölvupósti.

Síðasta föstudag skilaði ég inn síðasta verkefninu á þessu ári. Ég er glaður að vera laus við verkefni hangandi yfir mér sem ég hef mig ekki í að byrja á og fæ samviskubit þess vegna. Þetta er ekki allt búið því að ég var að endurskila einu verkefni og ef það fellur aftur þá veit ég ekki hvað ég geri, líklega verð að endurskoða ferilhugmyndir mínar. Síðan á ég eftir að fá einkunn við stóru ritgerðinni sem ég skilaði fyrir rúmum tveimur vikum.

Þó að ofangreindum verkefnum sé lokið þá á ég enn eftir að fylla upp í tímana mína, skrifa dagbók yfir árið og gera útdrátt úr henni, þrjá tíma eftir með þerapistanum mínum, og ég þarf að skrifa úttekt á öllum skjólstæðingum sem ég hef hitt yfir árið. Sem er dágóður fjöldi og verður hellingsverk. Þetta er samt ekki eitthvað sem ég þarf að lesa mér til um, bara búa til eftir minni og sköpunargáfu.

Síðan er bara að huga að heimferð. Ég sé fram á að komast til landsins eftir miðjan ágúst. Spila smá golf á Krók og hitta fólk í Reykjavík, hljómar vel. Ég skellti mér í bindindi hérna fyrir um þremur vikum og ætla að halda það þar til ég kem til Íslands hið minnsta. Það hefur í för með sér mun meiri virkni af minni hálfu, borða betri mat, nenni oftar á æfingu, farinn að taka til í íbúðinni, og ég eyði mun minni peningum. Bretarnit skilja ekki járnviljann enda er bjór og vín ótrúlega ríkur hluti af menningunni hérna. Hér fer enginn á kaffihús á kvöldin, þau loka um 6 á daginn.

Þetta er helst og svo bara að undirbúa heimkomuna, sem ætti að standa í kringum mánuð.

kemst ég á þessa blessuðu síðu. Netið heima er eitthvað kenjótt og ég hef ekki komist inn á síðuna. Síðan án nokkurs fyrirvara eða án þess að ég sjái einhvern mismun þá komst ég inn núna.

Ég er búinn með aðalverkefni ársins og búinn að skila því inn. Gerðist 5:23 á föstudagsmorgun. Ekki vegna þess að ég þurfti svo langan tíma, meira að ég kom mér ekki að verki fyrr en frekar seint þann daginn og fyrir vikið varð ég að taka vökunótt.

Ég hef ekki unnið á barnum í mánuð og það þýðir að elsku besti vinur minn VISA hefur þurft að vinna erfiðisvinnu. Þó ekki sé innkoman mikil á barnum þá er hún nóg til að halda mér á floti, svona að mestu, fyrir daglega neyslu.

Um daginn fór ég á nýja uppáhalds veitingastaðinn minn. Rodizio Rico heitir hann og er brasilískur. Á metsðlinum eru fjórir möguleikar. Grænmetismöguleiki, sem þýðir að maður fer á salatbarinn og borðar þar til lystin er farinn. Barnadiskur. Sjávarréttamöguleiki og svo aðalmálið; kjötvalmöguleiki. Verðið er 19 pund og þá fær maður óheflaðan aðgang að salatbarnum, að auki við að þjónarnir labba um með kjöt á teinum og sveðjur, til ná kjötinu af teinunum. Þeir koma á borðið, kynna það sem þeir eru með og skera flísar á diskinn. Svo er bara borðað þar til verkjar í maganna og svitinn lyktar af nautakjöti. Mér tókst hvort tveggja þann daginn.

Einnig rétt að minnast á þennan fína keilubar sem ég fór á. Þar er lifandi tónlist, fór að sjá vinkonu mína Tristans spila. Þar var nágrannabarinn að halda partý þannig að við skelltum okkur með. Drykkir á hlægilegu verði, spilað keilu, hlustað á bandið, og ef við hefðum viljað þá var hægt að leigja út karaókíbása sem voru hjóðeinangraðir. Held að þessi verði heimsóttur aftur.

Þannig að það sem bíður er endurskilinn á málstúdíunni og svo bara að klára síðustu tuttugu tímana með kúnnum, og síðustu sex tímana hjá þerapistanum mínum.

Ég var rétt í þessu að koma úr partýi með Stefáni félaga mínum frá Trinidad & Tobago. Hann bauð mér að fylgja sér í samkundu sem haldin var af samfélagi fólks frá Trindad & Tobago í London. Þetta var hin besta skemmtun og eitt það fyrsta sem ég sá þegar ég tók eitt af mörgum röltum í gegnum dansgólfið, var ung kona að hrista og nudda afturendanum að framlengingunni á karlmanni, og það af slíku offorsi að hún var nánast á fjórum útlimum á gólfinu. Mér þótti þetta broslegt og leyfði mér að brosa þess vegna.

Þegar líða tók á kvöldið varð þess háttar hegðun sífellt algengari og þegar ég gerðist forvitinn og spurði út í þetta, var mér sagt að þetta væri þeirra siður.

Stefán þekkti þarna mikinn meiri hluta fólks og er ég stóð hann að því að þiggja þess háttar nánd frá stúlku varð ég að standa við og fylgjast með. Eftir eins og eitt lag fór stúlkan. Hún fór ekki langt og ég spurði hana; ,,hvað bara svona hristingur og þú ferð bara?" Hún svaraði með því að snúa afturendanum að mér og nudda honum að veldissprotanum. Ég kunni þessu vel en verð að viðurkenna að ég vissi ekki hvernig ég átti að túlka þetta. Vitandi að ef ég væri á Íslandi væri þetta líklega ávísun á vilja stúlkunnar til að verða að fullu náin og innileg með mér.

Verandi gestur í ókunnugu samfélagi gerði ég engar ályktanir og kaus að njóta dansins. Hún hrósaði mér fyrir að vera hvítur og með takt. Ég þáði það en viðurkenndi að þetta væri auðvelt þar sem hún væri með mig hálflæstann á afturhlutanum á henni þannig að það eina sem ég þyrfti að gera væri að fylgja hennar hreyfingum.

En það sem ég sat eftir með var vanvitneskjan um hvernig færir fólk sig frá, þessari hversdagslegu og algjörlega án meiningar, hegðun að nudda saman kynfærum, í að koma vilja sínum á framfæri. Ég spurði hana einmitt að því og hún átti ekki svar. Sagði að þetta væri líklega vandamál og yrðu menn bara að prófa sig áfram þar til þeir væru stoppaðir.

Ég held að þetta sé ekki fyrir Norður Evrópumann að átta sig á og alveg ljóst að þetta getur skilið mann eftir misskiljandi. En þetta er gaman. Ég ætla að mæta í næsta partý eftir mánuð.

Ég man ekki hvort að ég hef nefnt það áður í svona færslu en ég er nú kominn með þerapista og búinn að hafa í einar 7 vikur.

Það er ekki ónýtt að hafa sinn eigin til að ræða sín áhyggjumálin og reyna í sömu mund að sjá hvað hann mögulega gerir til að aðstoða mig og þá í leiðinni hvernig ég sé sjálfan mig hjálpa öðrum. Eða er þetta bara hræsni að þykjast geta aðstoðað fólk í viðtalstíma, einn á einn?

Ég byrjaði á að gera þerapistanum mínum grein fyrir því að það væri ekkert að mér, allaveganna ekkert mér vitandi og ég kynni því illa ef að hann myndi fara að grafa bara til að grafa. Ég er svo sannarlega þeirrar skoðunar að meðan ég er sáttur og ekki að gera öðrum mein þá er ég réttlátur í þeirri kröfu minni að fá að lifa með mínar villur sem hafa hjálpað mér til lífsgleði hingað til.

Eftir að hafa sett honum stólinn fyrir dyrnar hófst matsfundurinn. Hann spurði mig fjöldan allan af spurningum sem ég svaraði öllum á skynsaman og jákvæðan hátt, svo ekki væri hægt að fá út að þar lægi vandi. Eftir þann fund tilkynnti hann mér að það væri ekkert að mér og það að hitta hann væri þá bara til að uppfylla skilyrði skólans. Dýrt sprell það hjá skólanum en engu að síður óhagganlegt.

Núna 7 tímum síðar erum við á góðu róli, búnir að kryfja til mergjar andúð mína á skólanum mínum og kennurum sem kvarta undan mér vegna vanvirðingar í þeirra garð og dónaskapar. Ég veit ekki hvað ég tek til tals í 8 tíma sem er næsta þriðjudag.

En ljóst að það er algjörlega veldisstimpill sem fylgir því að geta sagst vera með sinn eigin þerapista, og kannski það bara nóg út af fyrir sig.

Thessa dagane er heldur litid um ad vera hja mer, serstaklega a veraldarvefnum. Eg er ad reyna ad lesa mer til um efni sem tilheyrir thvi sem eg er ad reyna ad skrifa um i Mastersritgerdinni. Thetta er horkuvinna fyrir litinn arangur thvi ad skolabokasafnid er heldur dapurt. Og ekki er mikid af greinum faanlegar a netinu thannig ad eg er ekki alveg buin ad sja fyrir mer hvad eg geri eda hvernig eg geri thad. En eg hef thrjar vikur thannig ad eg er vongodur enn tha.

Eg laet endurgerdina a Case studiunni bida thar til eftir thessa ritgerd og ef eg tharf ad endurskila fleiri verkefnum tha verda thau lika ad bida thar til thessari er lokid.

Netid aetti ad koma heim a manudaginn og thad thydir ad eg get sparad mer mjog timafrekar ferdir nidur i skola til ad lesa. Skolasafnid lokar niu a kvoldin og thad ad sjlafsogdu takmarkar thad sem eg get gert timalega. En thegar eg verd kominn med netid heim tha get eg lesid thar til eg nenni ekki ad lesa meira.

Hid goda vid thetta er ad eg er i algjorum skolaham og vona ad hann skili ser i godu verki. Langt sidan eg hef verid svona ahugasamur um ad vinna thess hattar vinnu. Liklega vegna thess ad eg tharf ad endurgera case studiuna, komst ad thvi ad eg er ekki osigrandi, og hreinlega aldrei verid eins naerri thvi ad skita a mig i neinu eins og nuna. Tho svo ad thad se ekki vegna thess ad thetta se thad mest krefjandi sem eg hef gert.

eda thad segja thau herna i skolanum. Eg skiladi thessari agaetu case study ritgerd fyrir um tveimur manudum sidan og sidan beid eg og beid eftir ad fa nidurstodur. Thegar thaer loksins komu tha var mer sagt ad eg thyrfti ad endurbaeta verkid mitt. Kennarinn minn sagdist hafa verid i uppnami eftir ad hafa lesid verkid mitt og ekki viljad syna neinum thad. Henni thotti eg kynferdislegur og karlrembulegur i tali og fyrir vikid var allt verkid dregid nidur.

Eg veit ekki hvort eg a ad hlaegja eda verda reidur thvi ad thetta eru svo miklir tungumalamismunar sem tharna koma upp og algjorlega gedthottaakvordun kennara hvort honum finnist verkid allt gott eda allt slaemt.

Eg bad tha um ad syna mer hvernig hver og ein athugasemd hefdi ahrif a vidmidin sem their gefa ser. Tha sogdu thau ad thau hefdu engan algorithma til a meta verkid og thetta vaeri bara metid af hverjum kennara fyrir sig og a theirra eigin forsendum. Eg veit ekki...

En alla veganna tha ma eg ekki segja ord eins og enjoyment eda excitement thegar eg lysi verki minu med skjolstaeding, thad ber merki um vanvirdingu gagnvart vidkomandi. Svo er alveg hardbannad ad segja him/he/his og onnur karlkynsfornofn thegar eg er ad tala um kvk kuna. Eg sagdi theim ad eg hefdi verid ad fordast kynihlutun med thvi ad visa i karlkynsordid client frekar en ad persongera thetta med einstaklingnum.

En allaveganna min bidur ad laga thetta ad kennaranum svo hun geti litid mig i augun aftur sem eitthvad annad en karlremba og kynlifsfikill...

Ég er búinn að sofa í nýja húsinu í 5 nætur. Þetta er snilldaríbúð á besta stað, með yfirsýn yfir London og fullt af görðum og brekkum í kring þannig að ég get farið að undirbúa að koma mér fyrir alvöru í form. 300 áhrifin fóru í pásu en ég er enn fullur eldmóðs eftir þá ágætu mynd.

Það fylgir því fórn að fara í þetta húsnæði, ég græði pening þó að leigan hafi hækkað, er alltaf að elda mér og eyði mun meiri tíma heimavið. Ég hins vegar hef ekki nettengingu enn þá, þó það standi til bóta á næstu vikum. Það þýðir að samskipti mín í gegnum netið verða mun meira í gegnum tölvupóst og með langt á milli dagbókarfærslum.

Annað en það þá lenti ég í vanda í náminu. Ég, vegna húsnæðisskipta, ætlaði að fá frest á skilaverkefni númer 2. Ég fór niður í skóla, hélt að það væri fyrsti dagur nýrrar annar, en það reyndist vera vikuna á eftir. Ég nýtti þá ferðina til að biðja um frestin, þá var vika í skil. Mér var sagt að það væri ekki hægt og ég sá fram á að þurfa að vinna myrkranna á milli þessa viku sem ég hafði. Ég fór beint á bókasafnið og sótti mér 9 bækur til lestrar til að safna heimildum og svo varð ég að bíða þar til á mánudag með að byrja lesturinn þar sem ég var að vinna á barnum um helgina. Þetta fór þó allt vel þar sem ég hringdi mig inn veikan á mánudeginum í starfsþjálfuninni á sjúkrahúsinu og einbeitti mér að lestri. Á föstudaginn var ritgerðin tilbúin og ég þurfti bara að hlaða hana upp á netinu. Það þýddi að ég þurfti að skrópa í skólann líka til að sinna því, því að ekki var neitt net á nýja staðnum. Þetta hófst allt að lokum en ég fór langt yfir í orðafjölda og verð bara að vona að það verði ekki aðalatriði í yfirlestri kennaranna. Ég veit að kennarinn sem gefur mér einkunnir kann mjög vel við mig og heldur að ég eigi erfitt með að koma hlutum frá mér í skrifuðu máli. Ég ætla ekkert að leiðrétta það og hirða þau samúðarstig sem mér bjóðast.

Þrátt fyrir jákvæða þróun síðustu daga þá er þetta að valda smá vandræðum. Félagi minn Tristan, sem ætlar að búa með mér er ekki búinn að útvega peninga til að klára samninginn þannig að ég næ ekki að flytja inn í dag eins og ég áætlaði. Það þýðir að ef hann útvegar þetta ekki á morgun þá er ég húsnæðislaus. Sem betur fer er Solla tilbúinn að skjóta yfir mig skjóli þar til ég næ að flytja inn í nýju íbúðina.

Ofan á þetta er að ég þarf að skila inn ritgerð á föstudaginn. Ég ætlaði að eyða mun minni tíma í að leita mér að húsnæði þannig að ég hefði nægan tíma til að skrifa þessa ritgerð. Það gekk ekki eftir því að húsnæðið tók svo langan tíma. Ég ætlaði þá að fá vikufrest til að geta skrifað þetta í rólegheitum. Því var hafnað, það þykir ekki merkileg afsökun að vera að skipta um húsnæði. Ég fór því á bókasafnið á föstudaginn að redda mér bókum og byrjaði loksins að skrifa í dag. Vikan verður sem sé mikill lestur og svo að skrifa eins og eitt stykki ritgerð. Það á að takast og væri ekki vandamál ef ég hefði alla vikuna. En ég er að fara enda á milli í London og það tekur svo mikinn tíma. Ég hringdi mig því inn veikan í dag til að geta skrifað eitthvað. Það verður svo að bíða þar til á fimmtudaginn að ég hef heilan dag til skrifa. Fæ þo síðdegi á morgun og miðvikudag líka þannig að þetta á að takast þó ekki verði það neitt tímamótaverk sem ég dreg fram úr erminni.

Solla er á leiðinni og ég í því að pakka svo ég geti verið hjá Sollu þar til ég get notið nýju hýbýlanna.

 

 

Var að fá hringingu í dag frá þeim í Unlisted London. Þau vilja fá mig sem þjálfara á þeirra vegum. Þau ætla að hringja í mig í næstu viku og segja mér meira varðandi hvar og hvenær.

Ég var vongóður eftir prófið og eftir að hafa fengið vongefandi tölvupóst frá þeim, sem ég ætla að vitna í í þessari færslu; ,,I loved our session together- in fact it made me feel like what a racehorse might feel after being ridden hard!"

Þetta sagði konan og var ég þá viss um að þetta væri í höfn en varð að bíða eftir staðfestingu á því. Strákarnir segja að þetta hafi verið skýrt merki um daður en ég er grunlaus um það og tel þetta vera bara viðurkenning á starfi mínu.

Svo gekk í gegn í dag húsnæði í Muswell Hill. Það er eins og fríríki nálægt miðju London. Ég er mjög sáttur með húsnæðið en það fylgir því að ég þarf að borga tvo mánuði fyrirfram og það þýðir að ég verð fjárlítill á næstunni. En þetta borgar sig til lengri tíma litið því að ég verð með heimili ásamt Tristan og það þýðir að ég elda heima, og get boðið fólki heim í veislur með veigum til áts og drykkjar auk afþreyingaratriða. Sem verður svo sannarlega ódýrara og skemmtilegra. Það er dýrt að borða og drekka jafn mikið úti eins og ég hef verið að gera hér í borg.

 

Þær voru hérna yfir helgina og það var að sjálfsögðu gaman að sjá stúlkurnar. Þær við liðsinni Sollu eyddu meiri hluta helgarinnar með mér, svona þegar ég var ekki of seinn á svæðið að hitta á þær.

Þetta einkenndist að sjálfsögðu af því að kíkja á lífið og kynna þær fyrir félögum mínum og Sollu. Sem ég held að hafi bara farið vel í þær. Þær vöktu líka lukku meðal vinanna.

Annars er það helst að ég er byrjaður að leita að íbúð og það er ekkert smá dýrt að ætla sér að finna íbúð í næstum því nálægð við miðbæinn. Ég hringdi í Gunna bróður og gekk frá samþykki fyrir því að nota Visa kortið svona þar til ég fæ vinnuna með ríku kúnanna í einkaþjálfuninni. Hann gaf grænt ljós og ætlar að dekka mig. Alltaf hægt að treysta á hann.

Það stefnir í mjög lítið sumarfrí hjá mér þar sem ég er svo mikið á eftir í kúnnatímum til að klára skyldur fyrsta ársins að ég þarf líklega að eyða meirihluta sumars í að vinna það upp, ofan á ritgerðir og annað sem skóli krefst af manni. Ég geymi það að gera úttekt á þessu fyrsta skólaári þar til því er lokið en þá mun ég svo sannarlega skrifa satt og rétt um það sem vel var og það sem verra var.

Að lokum þá verð ég að furða mig á því að hér í London eru engar ruslatunnur á götunum og engin almenningssalerni. Ruslatunnuleysið gerir það að verkum að ég er alltaf haldandi á banahýðum og bréfafrifum vegna þess að ég vil ekki vera að henda rusli á götuna. Fékk reyndar skýringuna á þessu tunnuleysi. Er síðan IRA hafði það fyrir sið að sprengja sprengjur í þessum tunnum. Sem þýðir að ég verð bara að halda á rusli hálfan daginn. Klósetleysið er svo sem ekki ólíkt því á Íslandi. Mikill munur skapast þó vegna þess að hér er svo lítið af görðum, þeir loka eftir að dimmt er orðið og þegar manni er mál eftir og meðan á djammi stendur þá er mér alltaf mikil raun að því að reyna að halda í mér þar til ég kemst inn á stað eða heim. Það hefur næstum alltaf tekist en í þau skipti sem það hefur ekki tekist hef ég orðið að sleppa þessu lausu á malbik eða steini lagðar gangstéttar. Það er skárra af tvennu illu, skárra að sleppa því í flíkurnar.